Ik ben minder dogmatisch geworden. Er bestaat geen dieet dat voor iedereen werkt, en ik geloof daar ook niet meer in. Wat voor de één een doorbraak is, is voor de ander een doodlopende weg. De vraag is nooit “welk dieet”, maar “wat werkt er bij dit lichaam, in deze fase van het leven”.

Ik kijk ook breder dan voeding alleen. Slaap, beweging, stress en structuur in een dag tellen net zo hard mee als wat er op een bord ligt. Een perfect voedingsplan helpt niets als iemand vier uur per nacht slaapt en continu in een staat van stress leeft. Dat zag ik vroeger te weinig.

Ik ben kritischer geworden op verklaringen die te makkelijk klinken. Niet ieder plateau is “een kapot metabolisme”. Soms is dat wel zo, en dan is het belangrijk dat te zien en serieus te nemen. Maar vaak zit de verklaring ergens anders: in gedrag dat onbewust is verschoven, in een leefstijl die geleidelijk is veranderd zonder dat iemand het doorheeft.

En dat laatste is misschien wel de belangrijkste verschuiving: ik ben veel meer geïnteresseerd geraakt in wat mensen daadwerkelijk doen, dan in wat ze denken dat ze doen. Die twee lopen vaker uiteen dan je zou verwachten, en het verschil tussen die twee is precies waar de meeste vastlopers zitten. Daarom meet ik nu liever, dan dat ik aanneem.

Die verschuiving van losse adviezen naar een geheel van gedrag, meting en context is ook waarom ik niet meer met losse consulten werk. Een eenmalig gesprek raakt zelden de kern. Wat wel werkt, is tijd nemen om eerst goed te zien wat er speelt, en van daaruit gericht te begeleiden.